تنهای آبی

مشاهده یادداشت خصوصی

در غربت ، غربت فراموش میشود ...

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان
هزار باده ناخورده در رگ تاک است

این شعر به قدری قشنگ بود که نتوانستم ازآن چشم پوشی کنم  با اجازه نویسنده این شعر آن را اینجا می گذارم .

چیزی از من شد و رفت
چیزی از من شد و رفت
خیس ِ چشمان ِ من انگار، نه انگار
که از دریا نیست
چیزی از دست من افتاد و به باد
ریخت از خاطرم انگار
گریخت
کاش کای کاش که می شد فهمید
چه کسی سر به سر ِ سار ِ سر ِ بام گذاشت
که گذشت
کاش کای کاش که می شد فهمید...
خیس ِ چشمان من ای کاش
که از دریا بود.

..................
- همه لحظه ای ست در پس و پیش آن دو کس ایستاده
همه لحظه ای ست از دست می روی از دست می شوی
همه لحظه ای ست بر مدار ِ شدن، گردیدن
اینهمه، همه لحظه ای ست

عشق من گردبادی است وحشی ....

سبک بال می خزی بدون آنکه شنی حرکت کند ...

وقتی که آدم دردل می کنه دلش تنگ میشه ولی الان ازت می ترسم ...

زمان روح ماست ...

زندگی متعلق به کسانی هست که آن را دوست ندارند .....

آدمی در سقوط کلمات
 سقوط می کند
 و هنگام که از زمین برخیزد
 کلمات نارس را
به عابران تعارف می کند
 آدمی را توانایی
 عشق نیست
در عشق می شکند و می میرد 
  

به محبتی بده فریبم

درشهر عاشقی غریبم

حتی طولانی ترین خواب هم به بیداری منتهی می شود ....

 گاهی ننوشتن بهترین سکوت است ...

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ درباد ....

من
 در تابستان آب گرم
 می نوشم
 هنوز تشنه ام  

حیف که گل من فانی است ....

به نام تنهایی ، که اول تنهایی بود وتنهایی نزد خدا بود ....

وبلاگ تنها جايی که به راحتی می تونم بلندبلند با خودم حرف بزنم وکسی در ديوانگی من شک نکند ...

فقط نقطه ها هستند که یکنواختی خط راست را می شکنند...